Mijn bevallingsverhaal; een prematuurtje van 27 weken
Geschreven door Boke zondag, 29 augustus 2010 13:21
Blog - Verhalen
Een bevalling verloopt niet altijd zoals het hoort. Dit is mijn bevallingsverhaal van ons vierde kindje. Ons kleine vechtertje is op 27 weken geboren en is na 15 weken ziekenhuis naar huis gekomen. Nu stelt hij het heel goed, maar toen was het een enorm zware periode.
Die nacht (19/01/2010)
Deze nacht om 3u een geroep uit de slaapkamer van de 2 oudste kindjes. Mijn man staat op en gaat kijken wat er aan de hand is. De oudste heeft overgegeven en dus roept mijn man mij uit bed. Ik sta op en merk dat ik helemaal nat ben. Dit is te vroeg!! Ik ben nog geen 27 weken zwanger. Ik hoor nu geen vocht en bloed te verliezen. Met andere kindjes in huis moet je natuurlijk eerst opvang voorzien voor je naar het ziekenhuis kan vertrekken. Al een geluk dat we kunnen rekenen op oma mobi. Van zodra zij bij ons thuis was, konden we richting ziekenhuis vertrekken. Daar aangekomen word ik aan de monitor gelegd en wordt er bloed afgenomen. De uren daarna is het bang afwachten op de uitslag. 's morgens dan het verdict van de gynaecoloog; ik zit met een scheur in mijn vliezen en mag het bed niet meer uit. We moeten de zwangerschap zeker 4 weken kunnen rekken. Dan is de kritiekste periode voor de baby geweken. Je voelt je machteloos en denkt het ergste. Wat met de baby? Stelt hij het goed? Wat als hij nu al beslist te komen? En nog meer vragen gaan door je hoofd. Eens dit allemaal bekoeld is, komt het praktische. De 2 oudste kindjes moeten naar school en mijn man moet gaan werken. Wonen in Diest en werken in Leuven + in het ziekenhuis te bed liggen in Leuven, maken het er niet simpeler op. Al een geluk dat er tegenwoordig verlofregelingen bestaan voor deze voorvallen. Tegen dat dit allemaal geregeld was, was het al avond. Mijn man ging naar huis, naar de kindjes en ik bleef alleen in het ziekenhuis, hopelijk een goede nachtrust tegemoet.
De dag erna (20/01/2010)
Ik heb een goede nachtrust achter de rug en ik ben maar een klein beetje vruchtwater verloren. Hopelijk blijft het zo. Toch zit ik met wat buikpijn en dat horen ze hier niet graag. Zijn het harde buiken of zijn het mijn darmen die me parten beginnen spelen? De monitor erbij gehaald voor duidelijkheid. Bij mij weer eventjes het ongeruste gevoel of ze hem wel gaan horen. Ja hoor, zijn hartje klopt vrolijk en ritmisch en ook op de Toco voor de harde buiken verschijnen er geen pieken. Toch neemt de gynaecoloog geen risico en zal ze weeënremmers opstarten van zodra mijn bloedresultaten binnen zijn. Longrijpers voor de baby en antibiotica voor mezelf waren gisteren al opgestart.
Het bloedonderzoek is niet zo goed, maar ook niet slecht. Mijn witte bloedcellen zijn licht gestegen, maar niets wijst op een infectie. Waarschijnlijk iets viraal, maar toch geen risico's nemen en andere medicijnen erbij.
De andere kindjes zijn naar oma en opa vis zodat mijn man nog de nodige zaken kan regelen. Hier staat een foto van mijn 3 pagadders op het kastje, maar ik heb ze toch liever bij mij. Spijtig genoeg zal dat tot het weekend moeten wachten. De jongste is ook ziek geworden en zit met buikgriep. Ik moet echt vermijden zelf ook ziek te worden. Dat zou alleen maar meer druk uitoefenen op mijn buik als ik moet overgeven. Ik mis ze enorm!
Mijn man kwam deze middag binnen met een nieuwe laptop, zodat ik vanavond via de webcam met de kindjes kan praten en zodat ik ze ook eens zie.
Nu ben ik dit bericht aan het schrijven nadat ik ze net op de webcam gezien heb. Hun stemmetje horen en hun lachende gezichtjes zien. Ze slaapwel kunnen wensen en ze een zoentje gooien, klinkt misschien een schamele troost, maar het doet enorm veel deugd en geeft je weer die kracht om de avond en komende nacht tegemoet te gaan.
Ondertussen zijn we toch weer 2 dagen verder en morgen bereik ik mijn psychologische grens van 27 weken zwangerschap. We leven van dag tot dag en elke dag dat ons bazeke in mijn buik kan blijven zitten is een dag gewonnen. Dus hopelijk kan ik hier nog enkele weken vertoeven, hoe raar dat ook mag klinken. Mijn grootste wens is dat ik hier nog zeker 4weken kan blijven liggen. Liefst nog langer.
Ik wil ook eventjes iedereen bedanken die al goede moed heeft ingesproken. ook de oma's en opa's omdat ze altijd voor ons klaarstaan en in het bijzonder mijn man en toeverlaat omdat hij niet enkel een uitstekende echtgenoot is, maar tevens een uitmuntende vader voor onze kindjes. Bedankt!!!
Die bewuste nacht (21/01/2010)
*zucht* waar zal ik beginnen?
Gisterenavond vanaf ongeveer 22u50 merkte ik dat ik weer wat vocht verloor. En dit terwijl ik volledig plat lag. Ik voelde een druk op mijn blaas en bij het aansteken van het licht, kon ik al zien dat ik redelijk wat bloed verloren had. Ik heb onmiddellijk op mijn belletje geduwd voor de verpleging. Haar gezicht toen ze het bloed zag, zei al genoeg. Dit was niet goed. Ze heeft me direct aan de monitor gelegd en ondertussen mijn gynaecoloog opgebeld. Deze stond nog geen kwartier later op de kamer met het nieuws dat ik naar het UZ Leuven getransfereerd moest worden. Ze wist toen ook nog niet te zeggen wat het probleem was, maar echt gerust was ze er niet op. Terwijl een andere verpleegster mijn valies aan het pakken was, kon ik naar mijn man bellen. Al snikkend aan de telefoon kon ik hem uitleggen dat ik naar het UZ werd over gebracht. Hij op zijn beurt moest natuurlijk wachten tot oma en opa in Diest waren voor hij richting Leuven kon vertrekken. Rond 23u30 zal ik in de ambulance gelegen hebben richting UZ. In de ambulance zelf vertelde mijn gynaecoloog me dat ze waarschijnlijk onze baby gingen laten komen met een keizersnede. Maar wat was er nu juist aan de hand? Ons baby'tje is nog te klein om nu al geboren te worden. Ik ben pas 27 weken en 1dag zwanger! Dit hoort niet zo te gaan. In het UZ aangekomen stonden ze me al op te wachten met zo'n 6 personen. Bij een snelle echo die ze gedaan hebben, konden ze zien dat mijn moederkoek los gekomen was. Er zat dus spoed achter. Mijn man was nog nergens te bespeuren en daar lig je dan alleen als vrouw. Ik heb toen echt gebeden dat ik een sprong in de tijd kon maken. Ik wou dit zo snel mogelijk achter de rug. Mijn man langs zijn kant, kwam binnen in het UZ en werd direct in een schort geheven en er werd hem een monddoekje omgedaan. Dit had hij helemaal niet zien aankomen. We wisten beiden niet wat we konden verwachten.
De keizersnede is goed verlopen en ons kereltje heeft zich zelfs laten horen. Natuurlijk werd hij direct meegenomen voor de verdere verzorging. Ze zijn daarna nog redelijk lang aan mij bezig geweest, maar eens dichtgeniet kon ik terug naar de verloskamer. Blijkbaar hadden we niet veel langer moeten wachten. Onze baby had al wat bloed gedronken en ik was redelijk veel bloed kwijt. Ik had moeite om me wakker te houden, maar je weet dat het moet. Ik heb in totaal 3 zakjes bloed bij gekregen en 3 zakjes plasma. Na deze transfusie hebben ze terug bloed geprikt om de stolling na te gaan. Ze hebben toch besloten om nog bloedplaatjes te geven voor de stolling.
Nu zit ik hier te typen terwijl ons klein bazeke aan het vechten is tegen die grote wereld die zo vroeg op hem is afgekomen. De betekenis van zijn naam is vrij toepasselijk. We hebben hem de naam Daan gegeven en als ik de betekenis ga opzoeken krijg ik de volgende zin: "Mijn rechter is God".
Daan is geboren op 21/01/2010 en weegt 980gram. We houden de moed erin en bekijken zijn vooruitgang van dag tot dag. Benieuwd wat morgen ons zal brengen.
Gerelateerde artikels:
- De bevalling volgens het boekje
- Bevallingsrust bij prematuriteit of hospitalisatie van de pasgeborene
| Volgende > |
|---|
Volg ons op Facebook
Volg ons op Twitter
Reacties
In 2008 ben ook ik bevallen op 27 weken. Bij mij was het echter HELLP dat roet in het eten heeft gegooid. Ons meisje heeft 21 weken op neonato gelegen in Leuven en is dan eindelijk met ons naar huis mogen gaan.
Aangezien zij een groeiachtersatn d had in de baarmoeder woog zij slechts 550 gr en was ze 31,5 cm groot.
Ondertussen gaat alles super met haar! Haar achterstand in ontwikkeling is helemaal weg, ze zit op sommige vlakken zelfs al voor op haar leeftijdsgenoot jes.
Groetjes...
geniet lekker van elkaar
liefs wendy Xxx
ben nu ook al 27 weken... en zette even mn eigen in je schoenen. Ik kreeg echt tranen toen ik je verhaal las.
Nog heel veel succes !!
Groetjes,
Yildiz V.